Rodzaje płyt MDF i ich zastosowania
Płyta MDF surowa to materiał bazowy — trafia pod lakier, farbę, fornir lub folię. Sprawdza się przy frontach frezowanych, listwach, lamelach i elementach ozdobnych. Biała płyta MDF ma już nałożoną powłokę lakierniczą lub foliową i pozwala pominąć etap malowania, co skraca realizację zabudowy o kilka dni. Płyta MDF laminowana, wykończona dekorem melaminowym, przypomina w użytkowaniu płytę meblową, ale zachowuje gładszą krawędź i równiejszą powierzchnię. Osobną grupą jest MDF wilgocioodporny, rozpoznawalny po zielonym zabarwieniu rdzenia, przeznaczony do łazienek i stref roboczych w kuchni.
MDF, HDF czy płyta wiórowa
Te trzy materiały bywają mylone, choć różni je gęstość. Płyta HDF jest twardsza i produkowana w małych grubościach — to typowy materiał na plecy szafek i dna szuflad. Płyta wiórowa jest tańsza, ale ma niejednorodny przekrój i wymaga obrzeża na każdej widocznej krawędzi. MDF plasuje się pośrodku i dlatego pozostaje domyślnym wyborem wszędzie tam, gdzie liczy się jakość wykończenia elementu.
Jak dobrać grubość
Wybór grubości wynika z funkcji elementu, a nie z przyzwyczajenia. Płyta 3 mm to klasyczne plecy szafek i dna szuflad. Zakres 10–12 mm obsługuje półki o niedużej rozpiętości, kasetony i elementy dekoracyjne. Fronty meblowe i blaty najczęściej wykonuje się z 18 mm, natomiast 22 i 25 mm rezerwuje się dla elementów o dużym obciążeniu lub tam, gdzie liczy się masywna optyka. Pełny przegląd dostępnych grubości i formatów znajduje się w kategorii płyty MDF.
Formatki zamiast całych arkuszy
Standardowy arkusz 2800×2070 mm rzadko mieści się w samochodzie osobowym i wymaga miejsca do składowania. Dlatego przy mniejszych realizacjach opłaca się zamawiać formatki MDF cięte na wymiar — płaci się wtedy za faktycznie wykorzystany materiał, a odpad zostaje po stronie dostawcy. Cięcie na piłach panelowych daje przy okazji prostopadłość krawędzi trudną do uzyskania ręczną pilarką. Przy porównywaniu ofert warto przeliczać cenę płyty MDF na metr kwadratowy, ponieważ producenci stosują różne formaty bazowe.
O czym pamiętać przy obróbce
MDF tnie się ostrym brzeszczotem o drobnych zębach, a do frezowania profili najlepiej sprawdzają się frezy z węglika spiekanego. Krawędź przed malowaniem trzeba zagruntować — chłonie ona farbę wyraźnie mocniej niż powierzchnia płyty, przez co bez podkładu widać różnicę w odcieniu. Wkręty wprowadza się w nawiercone otwory, żeby nie rozwarstwić materiału. Podczas szlifowania konieczna jest maska: pył z MDF-u jest bardzo drobny i łatwo unosi się w powietrzu.
– Artykuł sponsorowany
